Toen ik nog een heel klein meisje was zijn mijn ouders gescheiden. Mijn moeder leerde iemand anders kennen en we vormden met 3 een nieuw samengesteld gezin. Lang wist ik niet dat hij mijn echte vader niet was, toch heb ik hem altijd papa genoemd. We kregen een papa – dochter band zoals in een normaal gezin ook dikwijls het geval is. Voor een kind zorgen is een beetje zoals trouwen, je moet het ermee doen in goede en kwade dagen. En laat ons zeggen dat het zorgen voor een pluskind iets ingewikkelder is dan dat. Toch deed mijn stiefvader alles wat hij kon, hij werkte zich te pletter zodat we niks te kort zouden komen. En in het weekend deelden we veel quality time.

Totdat moeder natuur besloot dat het tijd was om zijn lange rokersgedrag te beboeten. Hij kreeg lymfeklierkanker. Nu hij niet meer kon gaan werken was dit een financieel een probleem. Denk maar aan alle kosten die erbij komen kijken als je naar het ziekenhuis moet. Eerst werd er grondig onderzoek gedaan naar wat er juist aan de hand was en of er verdere uitzaaiingen waren.

We gingen door een heftige periode. Er vloeiden tranen van verdriet maar ook van pijn zowel mentaal als fysiek. Er werden uiteindelijk uitzaaiingen gevonden. En hij kreeg hoe langer hoe meer last van zijn keel mede door de  zwelling die ontstond. Hij hoestte veel en elke kriebeling deed ontzettend veel pijn. Zelf kon ik toen niet goed vatten wat er gebeurde in ons leven.

Op een dag werd me verteld dat hij eventjes zou weg gaan om te genezen. Hij beloofde vlug terug te komen maar dat zou niet gebeuren. Erger nog… nooit zou ik hem nog zien. Chemotherapie werd gestart maar met weinig succes, het sloeg niet aan. Doordat zijn slokdarm zo goed als dicht zat moest daar iets aan gebeuren. Het heeft een paar dagen geduurd voor dit werd goedgekeurd. Ons geld was op en toen er bij het OCMW werd aangeklopt voor hulp werd het voorschieten van die ingreep geweigerd. Uiteindelijk werd een lid van de gemeenteraad gecontacteerd en kon de ingreep toch gebeuren. Dezelfde nacht stierf hij. Dat was het dan, ons gezin spatte uiteen.

Het verdriet dat je hebt als kind is moeilijk te verwoorden. Wetende dat hij heeft afgezien kon ik er met niemand over praten. Niet met familie want dat was te pijnlijk. Leeftijdsgenoten wisten niet wat ze konden betekenen want ze konden zich niet in de situatie verplaatsen. Het bleef iets dat ik zelf moest verwerken.

Ondertussen zijn we 23 jaar later en heb ik het nog steeds niet helemaal kunnen verwerken. Wat zag ik die man graag. Hij is een ster aan de hemel waar ik nog steeds aan denk. Sommige herinneringen zullen voor eeuwig blijven hangen, andere zullen vervagen naarmate ouder te worden.

Misschien is het wel voorbestemd dat ik deel  zou uitmaken van een nieuw samengesteld gezin. Hoe dan ook ik geloof dat hij mijn engelbewaarder is.

You can fix a mirror if it’s broken, but you can still see the crack.

Liefs Sharon