Bijna 2 maand geleden werd onze kleine man geboren, op 16 november 2017… een paar weekjes te vroeg want normaal zou ik een decemberkindje krijgen. Een paar dagen voor de sint op bezoek komt. Ik voelde en ik wou dat hij in november zou komen. December begint al die heisa rond sinterklaas en kerst/nieuwjaar, november geeft me de tijd – ruimte – rust om zijn verjaardag te kunnen plannen. Ja ik weet het, heb er nog een jaar de tijd voor. Wie mij kent weet dat ik goed vooruit plan. Dat moet ook wel, want 4j geleden werd ik van de ene dag op de andere +mama. Je wist waar je aan begon maar eigenlijk ook niet je zit in de rush van de liefde, kriebels in de buik. Later kwam de gedachte van wil mijn vriend nog kinderen? Hij draagt al een hele geschiedenis met zich mee… dat bleek toch geen probleem te zijn en we besloten vorig jaar om het er toch op te wagen, 9 dagen van de 14 een kindje van ons alleen en de andere 5 dagen met 4 kinderen.

4 maanden nadat ik stopte met de pil werd ik niet meer ongesteld, ik voelde me ook ontzettend moe. We wilden een kind maar van mij mocht het heus nog een jaartje duren voor ik zwanger werd. Ik was bezig met een avondschool en ons huis was eigenlijk nog niet echt klaar voor een baby. Toen ik naar de test keek werd ik toch een beetje bleek van het resultaat. Zo vlug al? Hoe kan dat nu, bij de meesten duurt dit vele maanden bij sommigen zelfs jaren. Ik wilde natuurlijk het grote nieuws vertellen aan Greg, maar die was nog op het werk. En tegen hij zou thuiskomen was ik al terug op school, dan maar bellen. Ik zei hem enkel dat ik groot nieuws had, het leek of hij het van kilometers ver kon ruiken.

Mijn zwangerschap is behoorlijk goed verlopen, de eerste 3 maanden was ik moe. Na 5 maanden kreeg ik last van bandenpijn, tot het einde van de zwangerschap soms zo erg dat ik mezelf uit bed moest rollen van de pijn. De rest van de kwaaltjes bleven mij gelukkig bespaard. Ik werkte tot 1 maand voor de uitgerekende datum maar beviel 2 weken later al. Mijn baas leek verbaasd toen ik hem belde om het nieuws te vertellen (zijn dochter is namelijk meter van onze kleine jongen).

De bevalling verliep zo…

Heel de nacht werd ik zo in stukjes wakker, beetje last-terug slapen-beetje last-terug slapen. Omdat ik ook bandenpijn had wist ik niet van wat ik nu last had. Wel had ik het gevoel als ik zou rechtstaan dat het zou beginnen dus ik liet mezelf telkens terug indommelen. Omdat ik nog niet klaar was voor de bevalling hoopte ik dat ik ongelijk zou krijgen. Om 05.30 werd ik wakker, ik moest naar het toilet… het zou gaan beginnen ging er door mijn hoofd. Ik verloor mijn slijmprop met wat bloed en wist onmiddellijk hoe laat het was. Mijn koffer voor het ziekenhuis was zelfs nog maar voor de helft vol. Vlug nog alles bijeen zoeken, inpakken en vertrekken. In de auto volgden de weeën zich vlug na elkaar op ( om de 10 minuten al), gelukkig was er geen verkeer op de weg en konden we direct door rijden. Op spoed hielpen ze ons vlug verder, en brachten me gauw naar de verlossingskamer. Vlug even aan de monitor voor een half uur met weeën van om de 4 minuten en een ontsluiting van 5 cm. Mijn plan was om te bevallen met een epiderale dus moest er bloed getrokken worden. Het zou ook nog een half uur duren voor we de uitslag hadden. Dat hebben ze niet gehaald! Mijn water brak om 07.50 en Finn werd geboren om 08.08.